.jpg "http://www.iwonasmal.pl")
Reklama #6 wygodnie
obrazek
Reklama # BBW
Czy uważasz że duże kobiety mogą być seksowne?
Reklama #1 WOLNE
Reklama #2 diores
Reklama #3 STYLISTKA
Reklama #4 google ad sens k.cz
Reklama #9 google ad sense k.cz
-wielkie-brzuchy-aliny-szapocznikow.jpg)
[ SZTUKA] Wielkie brzuchy Aliny Szapocznikow
tekst: Agnieszka Kraska
Ciało było w centrum zainteresowań Aliny Szapocznikow przez całe twórcze życie artystki. We wczesnym okresie twórczości rzeźbiła ona młode, dorastające kobiety („Trudny wiek”, „Pierwsza miłość”). Przed śmiercią tworzyła cykle „Nowotworów”. Wiosną 1968 roku zaczęła cykl „Brzuchy”, które obok „Portretów wielokrotnych” stały się znakiem rozpoznawczym jej twórczości. Wykonany wówczas odlew brzucha Arianne Raoul-Auval artystka wielokrotnie powielała w różnych pracach. Odlewała brzuchy w gipsie, w białym winylu, w kolorowym poliestrze lub – najchętniej – w miękkiej, poliuretanowej gąbce. Pianka poliuretanowa szybko zwiększała swoją objętość, po czym można było ją na gorąco, ręcznie formować. Proces ten wymagał szybkiego działania i nie dawał się do końca kontrolować, bo pianka prędko stygła. Szapocznikow wykorzystała piankowe brzuchy w wielu kompozycjach („Brzuch”, „Biały brzuch”, „Brzuchy I”, „Brzuchy II”, „Powtarzalne moduły”, „3 brzuchy”, „Małe brzuchy”, a także w serii „Brzuchy – ekspansja”).
Najsłynniejsze sąjednak „Wielkie brzuchy”, wyrzeźbione w białym marmurze carraryjskim bianco statuariolatem 1968 roku. Dwa wielkie, marmurowe brzuchy ustawione zostały tak, że tworząformęklepsydry. Nie sąto płaskie fragmenty ciałchudych nastolatek. To wielkie, rozlewające siębrzuchy z potężnymi fałdami i wyraźnie odciśniętym pępkiem. Niesamowite jest zestawienie tradycyjnego materiału, w ktorym klasycystyczni rzeźbiarze tworzyli akty kobiece według idealnych, antycznych wzorcow, z fragmentem kobiecego ciała niemieszczącym sięw żadnych obowiązujących normach estetycznych. To ciało nie jest niczym ograniczone. Ani normami, ani formąrzeźby. Wylewa sięz tej formy, rozlewa się, rozprzestrzenia, nie ma wyraźnych granic, nie wiadomo, gdzie sąjego początek i koniec. Nie jest ciałem zniewolonym, nie jest oswojone. Jest dzikie i wolne. Jest teżb ardzo prawdziwe. W zasadzie to wcale nie rzeźba, tylko odtworzenie prawdziwego, istniejącego w czasie i przestrzeni brzucha Arianne Raoul-Auval, przyjaciółki rzeźbiarki. Zastanawiające jest zestawienie brzuchow z formąklepsydry. Mnie kojarzy sięz cyklem życie- -śmierć-życie, ktory jest zapisany w kobiecym brzuchu, w cyklu menstruacyjnym. „Wielkie brzuchy”, dwa księżyce w pełni – pełni życia, pełni kobiecości – tworząkształt klepsydry, ktory jednoznacznie wiąże sięz upływem czasu, ze śmiercią. Kiedy artystka tworzyła tępracę, była jużchora na raka, choćjeszcze o tym nie wiedziała. Zmarła 5 lat poźniej. W tym samym roku Alina Szapocznikow wykonała serię„Brzuchow-poduszek”, odlanych z miękkiego poliuretanu. Wyobrażam sobie, że przytulenie głowy do takiej pięknej, miękkiej, ciepłej podusi musi być niezwykłą przyjemnością.
Źródło - Trzy Kolory
Dodaj link do:
